רבי יצחק לוריא , באקאנט אלס דער אריז”ל אדער האר”י הקדוש (“דער הייליגער לייב”), איז דער מערסט איינפלוסרייכער מקובל פון היינטיגע צייטן. ער האט געוואוינט אין צפת נאר בערך צוויי און א האלב יאר, אבער די לערעס וואס ער האט דארט געגעבן האבן איבערגעפארמט יידישע מיסטיק, תפילה און מינהגים איבער דער גאנצער יידישער וועלט.
געבוירן אין ירושלים אין 1534 צו אן אשכנזישער פאטער און א ספרדישער מוטער, האט ער פארלוירן זיין פאטער אלס קינד און איז אויפגעוואקסן אין מצרים דורך זיין פעטער, מרדכי פראנסעס. דארט האט ער געלערנט תלמוד און הלכה מיטן רדב”ז און רבי בצלאל אשכנזי, און שפעטער פארבראכט ארום זיבן יאר אין אפגעזונדערטקייט ביים נילוס, פארטובלט אין זוהר.
ארום 1570 האט ער זיך באזעצט אין צפת, דעמאלטס דער וועלט צענטער פון קבלה, און זיך אנגעשלאסן אין דעם קרייז פון רמ”ק. נאך דעם רמ”ק’ס פטירה, האט זיך א קליינע גרופע תלמידים פארזאמלט ארום דעם אר”י, אנגעפירט דורך רבי חיים ויטאל. ער האט זיי געלערנט א נייע, סיסטעמאטישע פארשטענדעניש פון בריאה, גלות און גאולה, אפט בשעת’ן שפאצירן אין די בערג ארום צפת. ער איז נפטר געווארן אין אן עפידעמיע דעם ה’ אב ה’לצב (1572), אין עלטער פון 38 יאר, און איז באגראבן אין דעם אלטן בית עולם פון צפת.
