רבי יהודה בר אילעי , ציטירט אין דער משנה פשוט אלס “רבי יהודה”, איז דער חכם וואס ווערט ציטירט מער אָפט ווי יעדער אַנדערער אין דער משנה. ער האט געוואוינט אין גליל אין צווייטן יאָרהונדערט לספירה, אין דער שטאָט אושע.
ער האט געלערנט ערשט פון זיין פאטער, רבי אילעי, א תלמיד פון רבי אליעזר בן הורקנוס, און דערנאך פון רבי טרפון און רבי עקיבא . ער איז געווען איינער פון די פינף תלמידים דורך וועלכע רבי עקיבא’ס תורה איז באנייט געווארן נאך דעם בר כוכבא אויפשטאנד, און ווערט גערופן אין תלמוד “דער ערשטער פון די רעדנערס אין יעדן אָרט”.
רבי יהודה איז געווען זייער אָרעם. דער תלמוד (סנהדרין כ’ ע”א) באשרייבט א דור אין וועלכן זעקס תלמידים האבן זיך באדעקט מיט איין מאנטל און געלערנט תורה. אבער ער איז געווען בארימט פרייליך, און געטריי צו ברענגען פרייד צו חתנים און כלות. לויט דער טראדיציע איז ער באגראבן אין עין זיתון, גלייך צפון פון צפת.
