רבי פנחס בן יאיר איז געווען א תנא פונעם צווייטן יארהונדערט לספירה, בארימט פאר זיין אויסערגעווענליכער פרומקייט. דער תלמוד רופט אים אן איידעם פון רבי שמעון בר יוחאי .
ער איז באקאנט פאר זיין “לייטער” פון גייסטיקן וואוקס (משנה סוטה ט’, טו; עבודה זרה כ’, ב’): תורה פירט צו וואךזאמקייט, וואךזאמקייט צו ברען, ברען צו ריינקייט, ריינקייט צו צעשיידונג, צעשיידונג צו ריינקייט, ריינקייט צו פרומקייט, פרומקייט צו ענווה, ענווה צו מורא פאר זינד, מורא פאר זינד צו קדושה, קדושה צום הייליקן גייסט, און דער הייליקן גייסט צו תחיית המתים. די לערע איז געווארן דער ראם פון רבי משה חיים לוצאטו’ס קלאסישן “מסילת ישרים” .
דער תלמוד (חולין ז’, א’) דערציילט וועגן דעם טייך גיניי וואס האט זיך געטיילט פאר אים אויף זיין וועג צו באפרייען געפאנגענע, און וועגן זיין אייזל וואס האט נישט געוואלט עסן אומגעצענטער עסן.
