רבי אלעזר בן שמעון איז געווען א תנא פונעם צווייטן יארהונדערט לספירה און דער זון פון רבי שמעון בר יוחאי . אלס א יונגערמאן האט ער זיך באהאלטן מיט זיין פאטער אין א הייל פאר דרייצן יאר, געלערנט תורה מיט אים, און ער איז א צענטראלע פיגור אין זוהר.
דער תלמוד (בבא מציעא 83ב-84ב) דערציילט אז ער האט שפעטער געדינט די רוימישע אויטאריטעטן דורך אידענטיפיצירן גנבים, א ראלע וואס זיינע קאלעגן האבן קריטיקירט און וואס ער האט טיף באדויערט, אננעמענדיג גרויסע ליידן אויף זיך אלס כפרה. ער איז אויך געווען א נאנטער קאלעג פון רבי יהודה הנשיא. לויטן תלמוד איז ער געשטארבן אין דארף עכברה, און צום סוף איז ער געברענגט געווארן קיין מירון און באגראבן לעבן זיין פאטער.
