רבי שמעון בר יוחאי , באַקאַנט מיט זיינע איניציאַלן ווי דער רשב”י , איז געווען איינער פֿון די גרעסטע חכמי המשנה, ער האָט געוואוינט אין ארץ ישראל אין צווייטן יאָרהונדערט לספירה. אַ פֿירנדיקער תלמיד פֿון רבי עקיבא, ווערט ער ציטירט איבער דער גאַנצער משנה פשוט ווי “רבי שמעון”.
די גמרא (שבת לג ע”ב) דערציילט אַז נאָכדעם וואָס ער האָט גערעדט קעגן די רוימישע הערשער איז ער פֿאַראורטיילט געוואָרן צום טויט, און איז אַנטלאָפן מיט זײַן זון, רבי אלעזר . זיי האָבן זיך באַהאַלטן אין אַ הייל פֿאַר צוועלף יאָר, געוואוינט אויף אַ חרוב בוים און אַ קוואַל וואַסער און געלערנט תּורה טאָג און נאַכט, און זענען געבליבן נאָך אַ יאָר נאָך דעם ווי זיי זענען אַוועק דאָס ערשטע מאָל.
ייִדישע טראַדיציע צושרייבט דעם זוהר , דאָס צענטראַלע בוך פֿון קבלה, צו רבי שמעון און זײַן קרייז פֿון תלמידים. דער זוהר איז ערשט דערשינען אין שפּאַניע אין די שפּעטע 13טע יאָרהונדערט, פֿאַרשפּרייט דורך רבי משה דע לעאָן; רובֿ אַקאַדעמישע געלערנטע דאַטירן זײַן שרייבן צו יענער פּעריאָדע, בשעת טראַדיציאָנעלע מקובלים האַלטן אַז עס באַוואָרנט די תּורות פֿון רשב”י. ער איז באַגראָבן אין מירון, לעבן צפת, לעבן זײַן זון.
