שם , זון פון נח, און זיין אור-אייניקל עבר (עבר), פון וועמען דער נאמען “עברי” (העברעיש) שטאמט טראדיציאנעל, ווערן געדענקט אין דער יידישער טראדיציע אלס לערער פון גלויבן אין גאט אין די דורות פאר אברהם.
דער מדרש באשרייבט א בית מדרש, “די ישיבה פון שם און עבר,” וואו יצחק האט געלערנט און וואו יעקב האט געלערנט פאר פערצן יאר איידער ער איז געגאנגען צו לבן’ס הויז (תלמוד, מגילה יז א; רש”י אויף בראשית כח:ט). רבקה איז אהין געגאנגען פרעגן גאט ווען זי איז געווען שוואנגער (רש”י אויף בראשית כה:כב). דער תלמוד (נדרים לב ע”ב) אידענטיפיצירט שם מיט מלכי-צדק, מלך פון שלם, וואס האט געבענטשט אברהם.
צפת טראדיציע האלט אז דאס בית מדרש איז געווען אין א הייל אין שטאט, וואס ווערט נאך אלץ געוויזן פאר באזוכער.
