חנה און אירע זיבן זין זענען צווישן די גרעסטע קדושים אין דער יידישער געשיכטע. בעת די פארפאלגונגען פון אנטיוכוס אפיפאנעס (2טן יארהונדערט פאר דער ציווילער רעכענונג), האט חנה צוגעקוקט ווי יעדער פון אירע זיבן זין איז געווארן געהרגעט אנשטאט זיך צו בוקן פאר אן אלל. זי האט יעדן איינעם געמוטיקט צו בלייבן געטריי, און נאכדעם וואס דער לעצטער זון איז געווארן געהרגעט, האט זי אויך געגעבן איר לעבן. זייער געשיכטע, אויפגעשריבן אין די ביכער פון מכבים און תלמודישע קוועלער, איז איינע פון די מערסט שטארקע דערציילונגען פון קידוש השם אין דער יידישער געשיכטע. זייער קבר לעבן צפת איז א טיף באוועגנדיקער ארט פון פילגרימ-רייז.
