רבי אברהם דוב בער פון אווריטש (אוורוטש) , באקאנט מיטן נאמען פון זיין ספר “בת עין” , איז געווען א חסידישער רב פון די פריערע דורות, וואס האט פארבראכט זיינע לעצטע יארן אלס א פירער פון דער חסידישער קהילה פון צפת.
ער האט געדינט אלס רב פון כמיעלניק און דערנאך פאר לאנגע יארן אלס רב פון אוורוטש אין אוקראינע, אריבערגעצויגן קיין זשיטאמיר ארום 1825. א תלמיד פון דער טשערנאביל דינאסטיע, איז ער געווען נאנט צו רבי מרדכי פון טשערנאביל. ארום 1831 האט ער פארלאזט מזרח אייראפע און זיך באזעצט אין צפת, וואו ער האט געפירט די חסידים.
זיינע יארן אין צפת זענען געווען פול מיט שוועריקייטן: די רויבן פון דער יידישער קהילה בעת דעם פויערים אויפשטאנד פון 1834, און דער פארניכטנדיקער ערדציטערניש פון 1טן יאנואר 1837, וואס ער האט איבערגעלעבט. ער איז נפטר געווארן אין צפת אין 1840, בעת א מגיפה, און איז באגראבן אין דעם אלטן בית עולם פון צפת.
