חנה און אירע זיבן זין זענען צווישן די מערסט בארימטע קדושים אין דער יידישער געשיכטע. זייער געשיכטע ווערט דערציילט אין ספר מקבים (2 מקבים 7), וואו עס ווערט דערציילט בעת די פארפאלגונגען דורך אנטיוכוס אפיפאנעס, און אין תלמוד (גיטין 57b), וואס שטעלט עס פאר אין רוימישע צייטן.
איינער נאכן אנדערן, איז יעדער פון אירע זין באפוילן געווארן זיך צו בוקן פאר אן אפגאט, און יעדער האט זיך אפגעזאגט און איז געווארן געהרגעט. ווען דער יינגסטער איז געווען גרייט צו שטארבן, האט זיין מאמע אים געזאגט: “גיי און זאג אברהם אונזער פאטער: דו האסט געבונדן איין זון אויפן מזבח, און איך האב געבונדן זיבן.” זי האט דאן אויך אויפגעגעבן איר אייגענעם לעבן.
