רבן יוחנן בן זכאי איז געווען דער יונגסטער תלמיד פון הלל און דער פירער וואָס האָט געפירט דאָס ייִדישע פאָלק דורך דער חורבן פון דעם צווייטן בית המקדש.
פאר דער חורבן האָט ער געוואוינט אַכצן יאָר אין דער גלילישער שטאָט ערבה. בעת דער רוימישער באַלאַגערונג פון ירושלים, דערציילט דער תלמוד (גיטין 56a-b), האָבן זיינע תלמידים אים אַרויסגעטראָגן פון דער שטאָט אין אַ ארון. ער איז געגאַנגען צום רוימישן גענעראַל וועספּאַסיאַנוס, פֿאָרויסגעזאָגט אַז ער וועט ווערן קייסער, און געבעטן: “גיב מיר יבנה און אירע חכמים.” אין יבנה האָט ער ווידער אויפגעבויט דעם סנהדרין און דעם בית המדרש, און דערמיט דערמעגלעכט דאָס ייִדישע לעבן צו פאָרזעצן אָן דעם בית המקדש.
ער איז נפטר געוואָרן אַרום 80 לספירה און, לויט דער טראַדיציע, איז ער באַגראָבן געוואָרן אין טבריה.
